ayakta kimse kalmasın!

Mola Bitti Yola Devam!

2011-02-23T12:36:00.000-08:00

Blogger'a veda ediyorum.
Mola bitti yola devam yani!

Daha kısa bir isimle daha uzun yolcuğa ne dersiniz?
Haydi mola bitti yola devam!
Yeni yollarda...

hayatotobusu.com

Seni de Vururlar Birgün Ey Acı: Sacit Onan

2010-12-13T04:01:00.000-08:00

Bayram arefesinde Sacit Onan'ı dar-ı bekaya uğurladık.

Fazla birşey demeyeceğim.

Sadece o anlarda beni de vuran 'acı'nın silüetini sunuyorum sizlere:

Kimse okuyamaz Mona Roza'yı şimdi.

Olur da başlarsa,

'Bugün bende bir hal var.' derken

Bir hal olur,

Yutkunamaz, biter şiir.

Sen vardın ve bir de davudi sesin.

Şimdi tüm şiirler sana gelsin.

Filistin'deki çocuklar,

Bir taş alsın da

Senin için atsın sensiz

Zamana...

'Seni de vururlar birgün ey acı.' demiştin ya...

Sıcak gözyaşlarımız tekrarlıyor.

Şimdi.

Seni de vururlar birgün ey acı,

Senin bizi vurduğun gibi...

Daha fazlası için: Sacit Onan

Hikaye: Sivilce Dünya

2010-09-08T07:57:00.000-07:00

Hayat

Hayat keşke hayalden ibaret olsa. O zaman kurduğu araba hayallerinin hayalde kalması içini burkmayacaktı. Çünkü o zaman her şey gerçek olacaktı.

Nedir bu araba sevdası? Başkalarının payına sevinmek, gördüğü arabalar onun olmasa bile heyecanlanması, 'Vay be! Ne güzel araba!' diyerek heyecanına ara gazı vermesi,
belki de arabasızlığın iyi olan tek tarafıydı. Neyse ki içine çektiği egzoz dumanı yetiyordu uyanmasına. Daha da olmazsa kamyonların kara dumanı uyandırıyordu en kaba haliyle...

Gördüğü plakalardan arabanın sahibine dair tahminler yürütüyor, üç harf ve numaradan oluşan plaka şiirinin kafiyeli olması içten içe onu mutlu ediyordu. Hele kendi arabasına dair plakaları
düşünüce kendini bir anda şoför koltuğunda buluverirdi. Hatta bir polis gibi kendi plakasını anons eder sonra yine sevinirdi...
Ah ah. Hayaller.

Hayat biter de hayaller bitmezdi. Her yerde arabalar. Yolda yürürken vınlamalar, kaldırımdan inerken vites küçültmeler, çekilen patinajlar. Hatta hızlı girilen tümsekten sonra gözleri kısıp hayıflanmalar...
Namazda bile arabalar. imamın El Fatiha'sıyla beraber başlayan yarış ve caminin içinde sağlı sollu, kuralsız hareketler, sinyal vermeden raya kaynak yapmalar, ihtiyarlara bakış atmalar...
İçinde ise, 'Acaba fark ettiler mi?' endişesi. Çıkardığı motor sesini kimseye duyurmak istemese de , içinde yüksek devirlerde sürüş keyfi yaşıyordu. Birgün biri anlar da yarışa katılır mıydı?

Ne var ki dünya bu kadar hayali kaldıracak kadar genç değildi. İhtiyar huysuzluğuna çoktan bürünmüştü. Yağ yakan bir araba gibi çekilmez, lamba etrafında dönüp duran kelebek gibi anlaşılmaz.
Öyle birşey ki içindekileri de çekilmez yapıyordu. İşin garip tarafı sevdiren de, nefret ettiren de içindekilerdi. Keşke bir kitabın içindekiler kısmı kadar sade olsaydı.
Tek benzer tarafı başlığın ardındaki merak duygusuydu...
İyice sıkılmıştı. Ne diyordu sabahtan beri. Yok dünya, yok hayal, yok gerçek... Hiçbiri yok muydu? Yoksa kendisi de bu yokun bir parçası mıydı? Dünyayı anlatmak bile bu kadar
saçmaysa yaşamak, onun içindekiler kısmına girmek ne kadar mantıklı olabilirdi? Sahi, dünya bu kadar soruyu hak ediyor muydu?
Bunu düşünürken bile soru sorduğunun farkında değildi tabi...

Yine kızdı kendine. Neyin nesiydi bu düşünceler? Yine bir ergenlik çağı buhranı mı? Aynaya baktırmaz bir sivilce gibiydi dünya! Nefret ediyordu bu hallerinden. Of. Büyü artık!

İlk Audi

Deniz

Bu defa fazla dalmış olacak ki vapurun homurtusuyla kendine geldi.
'Acaba kaptan beni görmüş müdür? Belki de kıs kıs gülmüştür he ne dersin? Bugün aptallığın üzerinde yine.
Ne kaptanı ne gülmesi...'

Kendini sabah ezanını okuduktan sonra, gelecek birkaç ihtiyar cemaati bekleyen imamın, uykulu gözleri gibi hissediyordu. Kendini bıraksa sanki yerinden hiç kalkamayacaktı.
'Hayat bizi yordu be usta!' diyecek birilerini aradı...
Bulsa bile kaçı inanırdı ki. Sonuçta karşılarında hayatın en fazla yazılı yoklamalarla yorduğu biri vardı...

Gerçek

İlkokulda bir arkadaşı vardı. Arkadaş da sayılmazlardı aslında. Sadece herkesin tanıdığı kadar tanıyordu onu. Tanıması gerektiği kadar. Bu da arkadaşım demesine yetiyordu onun için.
Üstelik onun arabası bile vardı! Evet, araba. Plakası olmayan bir araba. Tutmayan iki ayağı yola tutan bir araba.
Ahmet'i uzaktan izler, hayatı hakkında betimlemeler yapardı. Gidip konuşsaydı ya! Böyle şeylerden hep çekinmiştir. Olur ya yanlış anlar. Ya da kendisine her gelişin bir engelin sebep olduğunu
düşünür de üzülür. En iyisi uzaktan yanında olmaktı.

Hele annesi yok mu, onu daha çok düşünüyordu. Okulda şahit olduğu fedakarlıkları bile yeterdi onun kutsallığına...
Ve bir Ramadan günü, bir iftar akşam ve bir okul çıkışı onu oğluna giderken yakaladı. Ufak bir çocuğun masumluğuyla ufacık iftarlığından minik bir parçayı utangaç bir dille ikram etti.
Teşekkür eden gözlere fazla bakmadı, tadımlık olsun diye.

İftarlar sahur, sahurlar nice Ramadan'lar getirdi ve yine bir Ramadan günü teşekkür eden gözlerde bu defa hüzün vardı.
Çünkü geride ne Ahmet, ne de plakasız arabası kalmıştı.
Bir tek ufacık iftariyeliğin büyüttüğü kocaman sevgiyle boynuna sarılan gözyaşları bırakmıştı geriye.

'Evet, işte gerçek karşında duruyor. Araba sevdası da neymiş?'
'Abi bir öğrenci.' derken, vapur da yorgun motoruyla iskeleden ayrılıyordu...

Ramadan

2010-08-23T06:34:00.001-07:00

Nerede eski Ramadanlar diye eski bir muhabbet vardır. Her yıl duyarız, içten içe yaşarız hatta. Öylesine bizden olmuştur ki, duygu haline geldi bizde bu durum. Yakında psikolojik bir vaka haline bile dönüşebilir. Etkisi bir ay sürse de sosyal paylaşım alanlarında grupları bile açılabilir. Yani herkesin derinden etkileyebilir bu durum.

Ama bu yıl gerçekten farklı. Gittikçe yaza doğru bir eksen kayması var Ramadan'da. Geçen yıl yağmurdu, serin havaydı, dengesiz iklimdi, bilcümle yardımcı elemanla geçirdiğimiz Ramadan bu yıl kendini sıcakla gösterdi.

Öyle ki her şeyimiz değişti. Artık iftarlar, sahurlar daha mütevazi. Ya da kısa sürüyor. Tek istenen su oluyor sıcakta. Bazen öyle sıcak bastırıyor ki insanın serap göresi geliyor.

Eskiden teravih öncesi sıcak suyla aldığımız abdestler vardı. Cami yolunda gittikçe soğuyan başımızın ıslak dörtte biri. Tam terledik derken biten teravih ve tesbih yarışları. Sonra dua... Camiden çıkınca sokak lambasına üflediğimiz nefeslere tek gözle bakardık. Özlediğimiz soğukla beraber üfleye üfleye evin yolunu tutardık. Acaba bakan var mı diye arada sağı solu kolaçan etmeler hele... Eve geldik mi sesli bir selam ve büyük bir hafiflik. İşte buydu...

Şimdiyse bırakın omuzları, terlemeyeyim diye kollarımızı bile birbirimizden esirger olduk. Hatta eskiden yer bulmak için hızlı adımlarla gittiğimiz camilere, şimdi 'dışarda kılarım serin serin' planlarıyla ilk sünnetleri de iftara dahil ederek gidiyoruz. Bezgin salavatlar da cabası. 'Acaba salavatlarımız mı yoksa klimalar mı daha bezgin?' diye güncel bir tefekkürü de eklemeden edemeyeceğim.

Hele iş tesbih çekmeye gelince, Cuma Namazı'nı andıran bir kalabalık kendini cami dışına atar oldu.

Çıkışta ise edilen duaların hafifliği, sokak lambasına doğru bağrı açık rüzgarı hissederek evin yolunu tutmak, Ramadan'ı şeksiz gümansız kabul etmeye yeter de artar bile...

Hikaye: Manzara Hep Aynı!

2009-10-31T04:26:00.000-07:00

Çapaklı gözlerini zor açıyordu. İki günlük sakal ve yağlı saçlarla hayli dağınık gözüküyordu. Hem darmadağın olmamış mıydı zaten. İşte şimdi tam bir işsiz moduna bürünmüştü.

Halbuki Cuma günü nasıl da sempatikti. Ellerini ovuşturarak dışarı çıkmıştı. Hava biraz soğuktu, ama etrafına öylesine canlı gözlerle bakıyordu ki sanki o ısıtacaktı soğuk sabahı…

Şimdi ise sıcak havada adeta üşüyordu. Selamı bırak bindiği dolmuşa bile dikkat etmemişti. Ne önemi var ki? Yoktu tabi, hem işsiz hem mutsuzdu artık.

Her zaman gelirdi bu sahile. Ara sıra kendine çay ısmarlar, bir sigara yakardı. Ama ara sıra. Bu güzelim manzarayı sigara dumanıyla dahi kirletmek istemezdi.

Bir anda her şey değişti sanki, bir film artisti havasındaydı artık. Esen rüzgar umrunda değildi. Kim bilir ne zamandır yürüyordu rüzgardan ve yanındaki boyacı çocuktan bihaber. Haydi rüzgarı anladık da boyacı çocuğa yazık değil miydi? En sonunda ‘Sağol koçum!’ dedi bir büyük edasıyla. Hani artist ya, ona özgü bir bakışla yolcu etti çocuğu.

Her zaman oturduğu bir bank vardı. Her gelişinde de merak ettiği ama nedir, neyin nesidir sorup soruşturmadığı bir de ağaç. Bu defa baktı sadece. Merak etmedi.

Denizi seyre daldı. Aklı bir türlü almıyordu şu denizi. Nasıl bir şey, ne kadar büyük? İçinde neler vardı öyle? Kendi bilmiyordu ama deniz de farkında değildi bunun. En azından bildiği bir şey vardı. Ah deniz… Kim bilir ne kadar dert dinledin de taşmadın hala. Bizimkileri de kaldırır mısın?

Hemen bir sigara yaktı. Şimdi de bir roman kahramanı gibiydi. Öyle olmalıydı. Gereken neyse yapacaktı. Hep okurdu… Saçlarını rüzgara emanet etti tekrar.

Bak işte simitçi geliyor. Simitçiye benzemeyen simitçiden soğuk bir simit aldı. Farketmez usta! Maksat simit almak. Simit, deniz, sigara. Bir şey eksik.

- Hop çaycı! Demli bir çay ver bakalım…

Çayı açık içerdi, simiti sevmez, denizden ise korkardı. Ama bugün başka. O bir artist, hatta bir kahramandı. Başrol onundu bugün... Her şey onun. Gerisi teferruat usta! İşsizmiz, olsun o kadar be.

Bir vapur homurtusuyla kendine geldi.

Bir kaç parçaya ayrılmış simidi, yarım kalmış çayı tamamlıyordu.

Elleri cebinde yürürken ardına bakıp:

- Sahiden o ağaç da neyin nesi? dedi…

Panoramik Müze

2009-08-17T12:21:00.000-07:00

Ne yapayım derken soluğu soluğu bir anda Panoramik Müze'de aldım.
Ziyaretçi akınına uğradığını duymuştum en son. Akın akın...
Üsküdar'dan Eminönü, oradan tramvayla Topkapı. Tramvayın kokusuna hala alışamadım ama dışarıdaki sıcağı göz önüne alırsak klima için değer. Topkapı'da indikten sonra rüzgar harika esmeye başladı. Karşımda yıkık olsa da hala heybetli surlarla iyice kendimi hazırlamıştım müzeye (:
Hatta heyecandan 'Abi Paranomik Müze nerde yahu?' bile dedim.
Ben daha büyük bir yer bekliyordum. Önce aşağı iniyorsunuz. Sonra tekrar yukarı döner merdivenlerden çıkıyorsunuz. Çıktıkça artan mehter sesleri ise heyecanı körüklüyor.

İlk bulutlar karşılıyor seni. Sonra zaten şaşkın şaşkın kaptırıyor insan kendini...
Top, kılıç, insan seslerinin arasına giren marşlar da artık sizi bir parçası haline getiriyoır fethin.
Bulutlardaki Fatih Sultan Mehmet silüetini ise ben göremedim. Ters baktım düz baktım yine de göremedim.
Her şey güzel düşünülmüş, her askere ayrı ayrı bakabilirsiniz. Ayrıntıları göz ardı etmemişler.
İnsanı etkilemek için yeter de artar bile, ayaküstü de olsa kısa bir hesaba çektiriyor adamı, düşündürtüyor, eskiye götürüyor...

Bir de ziyaretçi defteri koymuşlar. Herkes kendince teşekkür etmiş. Derken 'İlk yorum kesin harika bir şeydir.' deyip ilk sayfayı açtım.
'Slm müze harika olmuş...' vesair diye devam ediyordu. Son sayfada ise bir Azeri karalamış bir şeyler. O daha samimi ve daha içten geldi. Türk olduğumuz için gurur duyuyoruz diyor kısaca ;)

Ve vapurda rüzgarla tadını çıkardığım tatlı yorgunluktan sonra tekrar Üsküdar...

Prison Break Ve Rüya Senaryoları

2009-08-12T04:02:00.000-07:00

Bir kaç blogda rastladım ama yazmaya değer doğrusu.
Şimdilerde bir televizyon kanalında yayınlanıyor zaten dizi.
İlk bölümünü tvden izledim.
Sonra bir buçuk aylık bir serüven de başladı nihayetinde.
Öylesine bi kaptırış ki bir kaç bölümden sonra Michael gibi konuşmaya başlıyorsunuz.
Etrafa gözleri kısarak bakış atmalar.
Kısa repliklerin sokak aralarında tekrarlanması ve havalara girmeler.

Bazen heyecandan ileriye almak bile istiyorsun.
'Şimdi yakalandılar işte!' derken yeni bir kaçışla rahat bir nefes alıyorsun.
Ama bundan sonra iş daha da karmaşık olabiliyor.
Sürekli kaçış...

Dışarıda gezerken polisler hemen dikkatini çekiyor. Fox River kaçağı değilsin ama bir Prison hastası olabilirsin. Neredeyse herkesin akıl dolu hareketleri, tuzaklar, kaçmalar, kovalamacalar karın ağrılarına neden olabilir.

Ama Michael başka tabi :) En zekisi o ;) En çok sevilen de o diye düşünüyordum ama Facebook'ta 75bin hayranı olan T-Bag'i görünce bunu söylemek pek mümkün değil.
İnsanlar psikopat ruhlu adamları seviyor :/

Rüya Senaryoları: Gece izledikten sonra yatmak biraz tehlikeli desem yeridir!
Çünkü sabaha kadar devam ediyor dizi. :)
Yepyeni bir senaryo çıkartıyorsun hatta. Michael'la beraber kaçıyorsun, kovalıyorsun, gruba dahil oluyorsun kısacası.
Bir sabah gördüğüm rüya o kadar mantıklı gelmişti ki hatırlasam oturup yazacaktım...

Son bölümü izledikten sonra uyuyamamıştım. İnanılması güç bir durum. Mutlu sonla bitse de bir kaç dakika fikir yürütemedim sonuç hakkında...
Hele son şarkı yok mu, gerçekten güzel!

İşin ilginç yanı ise senaryoda. Gerçekten harika bir senaryo yazılmış, ama dikkati çeken bir durum var.
Her şey aile üzerine kurulu... Yani insan ailesi için yaşıyor, onlar için ölüyor.
Ne giden milyon dolarlar ne de diğerleri. Hepsi değersiz.
Mutlu olmak için, aile...

Bisikletteki Gözler

2009-06-27T13:12:00.000-07:00

Bugün otobüste gördüğüm manzara bana bir şeyleri hatırlattı.
Küçük bir bisiklet, bisikletin başında duran bir baba ve bisikletteki gözler.
Bisikletin sahibi koca adam...

Ben de ilk bisikletimi aldığımda dikmiştim gözlerimi.
18 vites bir bisikletti. O zamanlar mark vardı. Baya da para saymıştık.
Asıl macera bundan sonra.
Atladık bisiklete, açtık dinamoyu.
Vınn vın... Kaptan abim, yolcu ben.
Uçuşan saçlarla geçen arabalara sırıtmalar...

Rüzgarın tadını çıkarmıştım eve gidene kadar.

Sevinçten kulaklara varmış ağız, asvalt sesi,
pantolonun yapıştığı uyuşmuş bir popo kaldı geriye hatıralarda :)

Sınavcılar

2009-06-13T07:51:00.000-07:00

Her zamanki gibi sınava son bir kaç gün kala televizyonlar da sınav haberlerine başladı.
Yine o sıkıcı haberlerden biri...
Bir Allah dostunun türbesini ziyaret edenler, onunla sınava motive olanlar ve yapılan röportajlar.
Oraları tebdili kıyafet ziyaret edenlerin halleri ayrı bir mesele ama en çok da yaptıkları yorumlar ilginç gelmiştir bana.

Her türlü öğrenci/veli profiliyle karşılaşabilirsiniz:
- Yıl boyu çalışmış, her anlamda(!) sınava hazır girmek isteyenler.
- Sınava 'kem,küm' çalışıp motive olmaya gelenler.
- Az çalışıp da 'Sınava çalışmadık, ziyaret edelim de belki kalp gözümüz açılır, doğru şıkkı buluruz.' diyen bedevîler.
- Annesi tarafından gönderilmiş mağdurlar. Bu mağduriyet türbe önünde şeker dağıtmaya kadar gidebilir.
- Sınava bilmem kaçıncı kez girecek olup son demlerini yaşayanlar. Bunlar 'Neresi olursa olsun yeter ki üniversiteli olayım.' zihniyetine sahip gençlerdir.
- Sınav sistemini eleştirenler de var tabi:
- Herkes işsiz zaten, bu devirde üniversite okumak da bir işe yaramıyor.
- Eee? Ne işin var burada? :s
- ...

Profiller uzar gider...
Yine bir röportaj. Ama bu farklı. Teyzemiz yeni eğitim sisteminin türbe ziyaretlerine etkisini analiz etmiş, yorumluyor:
-Şimdi bir de başımıza Sbs'yi çıkardılar. Eskiden senede bir kez geliyorlardı. Şimdi her sene buradalar. Bu ne biçim sistemdir yahu!

Evet evet! Durum vahim...

Dua Tur'dan Sınav Kampanyası!
Bilmem kaç liraya sınavdan bir hafta önce her gün beş türbeyi kapsayan dua turlarımız başlamıştır.
Ayrıca turumuza kayıt yaptıran herkese okunmuş kalem, silgi setimiz hediyedir.
Kayıt için acele ediniz. >Bu da ayrı bir geyik. Yeni aklıma geldi.

Adam Gibi Vali

2009-06-09T00:09:00.000-07:00

Vali'den çok etkilenmiş ve O'nun hakkında yazılan kitapların bir araştırmasını yapmıştım.
Sıradan bir filmdi belki de. Bir şeyler yapmaya çalışan iyi adamların ardından yapılan komplo planları ve iyilerin yine kaybedişi(!)...
Bu türde film oldukça fazla gerçi. Ama söz konusu yakın tarih olunca insan içten içe etkileniyor.

Yeni yeni hatırlıyorum; O'ndan bahseden haber manşetleri, programlar vesair.
O zamandan beri merak etmiştim hep.
Vefat haberi ise her ne kadar tanımasam da o zamanlar beni de çok üzmüştü.
İyi bir adamdı...
Yaptıklarında ise yeni haberdar oluyorum.

Adam Gibi Vali Recep Yazıcıoğlu'nu okuduktan sonra ise 'vay be' dememek de elde değildi.
İyilerin hep engellendiğini bir kez daha görmek, bunu kanıksayamamak ise daha kötü bir duygu.
An geliyor göz yaşıyla kitaba ara vermek zorunda bile kalıyor insan.
Ve nefret duygusu; yüzdeki acı gülümsemenin bânisi.
Kitap hatıralarla dolu.En yakın dostundan şöförüne kadar.
Herkesin dediği aynı:
Adam gibi adam.

O'na dair yazılmış onca kitap varken basit bir blog yazısını fazla uzatmamak gerek.
Kendi sözleriyle bitirmek en iyisi, zira bu her şeyi açık ve net olarak bize anlatıyor.
Hayat mücadelesini, misyonunu, vizyonunu...

"Hür, demokrat, adam gibi bir memlekettte yaşayamadan gitti!..."

Karacadünya

2009-06-06T11:04:00.000-07:00

Kadıköy yolu üzerinde Karacaahmet...
Her Kadıköy'e gidişimde dikkatimi çeker.
Bir an giderim sanki başka alemlere.
Kim bilir bu duyguyu kaç insana daha yaşatıyordur kabristan?
Hele o mezarlar.
Şehrin göbeğinde 'Sonun bu!' diye haykırıyor sanki.
Tabii ki anlayana...

Üstad ne güzel söylemiş:
'Beyoğlu tepinirken,
Ağlar Karacaahmet.'
Hele Karacaahmet şiiri yok mu?
O ne güzel tasvirdir.
Her okuşuyta ayrı bir iklim, ayrı bir mâna.
Geride ise dünyanın karaca izi kalıyor kalplerde.

Her şey tükenir de bir gün geriye birkaç kelime düşer
kırık parçalardan.
Can, canan, Karacaahmet!

Karacaahmet'ten bir güzel geçti bu akşam.
Gecenin karanlığını zümrüt gözleriyle aydınlattı.
Bir yanda O var, bir yanda sen:
Karacaahmet...
Tek hatırası bir kaç saniyelik bakış.
Uykuları kaçırır, rahat ettirmez.
Vuslatına ermek için beklerken, bir soğuk duş.
Düşlerin yıkıldı, altüst oldu hayaller.
Şimdi ise sen varsın Karacaahmet.
Soğuk artık o bakışlar, donuk zümrüt gözler.
Heves...
Kaç saniyelik bakış, kaç saniyelik nefes?
Heyecan...
Sayılı birkaç nefes, elde var bir can.
Ey can.
Canan.
Karacaahmet...

03.04.09

Bir Yaşıma Daha Girdim!

2009-05-30T09:17:00.000-07:00

Bir 25 Mayıs'ı da geride bıraktık.
Bu defa ne heyecandan gece geç uyudum, ne de bir ay öncesinde gün saymaya başladım.
Kısa nisan yağmurları gibi geldi geçti sanki.
Eskiden neydi be...
Sanki 24 Mayıs gecesi ortalık toz duman olacak sabaha bambaşka bir insan (:
(pokemon gibi mübarek)
Hatırlayan birkaç dostla kendi yağımızda kavrulduk.
Musa'nın hatırlaması da görülmeye değerdi hani.

Yeni 25 Mayıs'larda görüşmek üzere...

Converse

2009-05-06T08:18:00.000-07:00

Malumunuz son yıllarda 'converse' patlama yapmış durumda.

Bizdeki taklit sektörü de haliyle bu gelişmeleri takip ediyor.

O kadar çok benimsemişler ki işlerini markalardan önce yeni model bile çıkarıyorlar.(:

Bazen durum o kadar karmaşık hale geliyor ki yaptıkları ayakkabı daha kaliteli oluyor neredeyse.

Geçen gün bir arkadaşım:

'Converse ile taklidinin ömrü aynı.' dedi.

Gerisini de siz düşünün artık.

Kadıköy'de taklit ayakkabıların önünden her geçişimde bakarım hangi markalar türemiş diye.

Çoğu şaşırtıyordu, en son gördüğüme kadar.

Adamlar üşenmemiş, markayı ayakkabının arkasına sığdırmışlar.

İsmi mi?

'Conferance'

Hayırlı olsun. (:

Başlarken

2009-04-27T06:05:00.000-07:00

Geldim, geliyorum derken buradayım.
İsim konusundaki tereddütlerimi terennum sayesinde aşıp
biz de yerimizi aldık.
Hayat otobüsü herkese hayırlı olsun.
Akbil, paso geçmez bilesin:)
Ayakta kimse kalmasın lütfen...
Dâimi bir geliştir bu umarım.
Herkese selamlar.

ho